Strefa płatnego parkowania w polskich miastach

Wjazd oznacza znak D-44 „strefa płatnego parkowania”, a wyjazd — D-45 „koniec strefy płatnego parkowania”. Pod znakiem D-44 wisi tabliczka z dniami i godzinami, w których postój jest płatny, oraz z wyjątkami. To oznakowanie i parkomat rozstrzygają, a nie mapa — także ta na naszych stronach.

Miasta dzielą strefę na podstrefy — oznaczane literą („A”, „B”), numerem („Obszar I”) albo nazwą dzielnicy. Podstrefa jest jednostką, która niesie taryfę i godziny. Wewnątrz podstrefy bywają jeszcze sektory: numer, który podajesz przy kupnie biletu w aplikacji lub który widnieje na parkomacie. Podział jest różny w każdym mieście — porównanie znajdziesz w tabeli wyżej.

Z geoportali samych miast — każde miasto publikuje własną warstwę i każde robi to inaczej, dlatego nie ma jednego zbioru ogólnopolskiego. Przy każdym mieście podajemy wydawcę i datę, z której pochodzą dane. Mapy mają charakter poglądowy: część miast zastrzega to wprost i cytujemy je dosłownie na stronie miasta.

Taryfy i granice zmienia uchwała rady miasta, czyli kilka razy w roku, a my pobieramy dane z geoportali w odstępach. Dlatego przy każdym mieście stoi data pobrania, a gdy dane mają więcej niż 120 dni, strona miasta wyświetla o tym ostrzeżenie i odsyła do zarządcy dróg. Obowiązującą taryfę zawsze wyświetla parkomat.

Na stronie każdego miasta jest wyszukiwarka adresu: wpisujesz ulicę i numer, a my sprawdzamy, czy punkt adresowy wypada wewnątrz wielokąta podstrefy. Gdy adres leży tuż przy krawędzi, mówimy to wprost, bo granica w terenie biegnie po znakach, a nie po naszym wielokącie. Miasta z danymi: Białystok, Gdańsk, Kraków, Lublin, Poznań, Warszawa, Wrocław.