Borówka amerykańska - jak hodować na własnej działce?

Borówka amerykańska po kilku latach uprawy osiąga wysokość 1,5 do 2,0 m. Krzewy w zależności od odmiany mają pokrój rozłożysty lub wzniesiony. Na pędach Jednorocznych występują dwa rodzaje pąków: w górne) części pędu osadzone są pąki kwiatowe, które mają kształt kulisty lub szeroko stożkowaty; w środkowej 1 dolnej części pędu znajdują się małe, wydłużone i ostro zakończone pąki liściowe. Kwitnienie rozpoczyna się zwykle w połowie maja i trwa przez dwa do trzech tygodni. Kwiaty bardzo rzadko są uszkadzane przez wiosenne przymrozki. Owocem jest jagoda o białozielonkawym miąższu, niebieskoczarnej skórce pokrytej intensywnym, szarym, woskowym nalotem. Dojrzewanie i zbiór jagód trwa w zależności od pogody od trzech do czterech tygodni. Borówka owocuje corocznie, w okres owocowania wchodzi w 2—3 roku po posadzeniu. Pierwsze zbiory jagód są małe. Pełnię plonowania krzewy osiągają w 5-6 roku po posadzeniu, plonują obficie dając 3 do 6 kg jagód z krzewu.
Przystępując do uprawy pamiętajmy, że borówka wysoka należy do rodziny roślin wrzosowatych i posiada odmienne od innych gatunków roślin sadowniczych wymagania glebowe, które jednocześnie wywierają decydujący wpływ na wzrost, plenność i żywotność krzewów. Borówka wysoka wywodzi się z roślinności leśno borowej i wymaga gleb, które przypominają gleby leśne. Niedopełnienie tych wymagań prowadzi do niepowodzeń w uprawie.
Krzewy borówki najlepiej rosną na glebach lekkich, przewiewnych, silnie kwaśnych i wilgotnych. Należy pamiętać, że całkowicie zawodzi uprawa borówki na g! bach żyznych, zwięzłych, zlewnych, zasadowych, jak i glebach suchych. Jednym z najważniejszych warunków w uprawie borówki jest odczyn gleby. Borówka rośnie najlepiej na glebach silnie kwaśnych gdzie pH wynosi 3,5—4,5. Na glebach o pH 5,5 krzewy rosną słabo, a plony są już znacznie obniżone. W celu określenia przydatności gleby pod uprawę borówki zwłaszcza w zakresie jej kwasowości (pH) należy pobrać próbkę gleby z warstwy od 0—20 cm i zlecić wykonanie oznaczenia pH w Stacji Chemiczno-Rolniczej.
Bardzo często w uprawie amatorskiej gleby nadające się pod uprawę borówki mają za wysokie pH. W takich przypadkach odczyn gleby można obniżyć przez dodanie do gleby siarki pylistej lub wolno rozkładających się materiałów organicznych takich jak torf wysoki, przekompostowane trociny sosnowe lub rozdrobniona kora. Zakwaszanie siarką jest najprostszym sposobem przygotowania gleby pod uprawę borówki wysokiej. Na rok przed planowanym terminem sadzenia krzewów rozsiewa się siarkę i miesza z wierzchnią warstwą gleby. Ilość wysianej siarki zależy od odczynu gleby. Na glebach piaszczystych o pH 5 dajemy 0,5 kg siarki na 10 m2. Na glebach o pH 6 dawka siarki powinna być dwa razy większa. W przypadku posadzenia roślin na glebach o nieodpowiednim odczynie można stosować zakwaszanie siarką, stosując ją w mniejszych dawkach dwa do trzech razy w okresie wegetacji, jednorazowa dawka mole wynosić do 0,1 kg na 10 mz. Następne siarkowanie moina stosować dopiero po upływie 6-8 tygodni, aby chemicznie aktywna siarka nie uszkodziła korzeni borówki.

Innym, łatwym sposobem przygotowania gleby pod rośliny jest zaprawianie dołków dużą ilością kwaśnego torfu, trocin lub kory. Dołki takie powinny mieć średnicę ok. 50-60 cm
1 30-40 cm głębokości. Wypełniamy je mieszaniną wierzchniej warstwy ziemi, kwaśnego torfu i trocin w stosunku 1:2:1. W tak przygotowane i obficie podlane podłoże można sadzić krzewy. Niezmiernie ważnym czynnikiem jest stała i umiarkowana wilgotność gleby, ponieważ większość uprawianych u nas odmian borówki wysokiej jest wrażliwa na suszę. Poziom wody gruntowej w okresie wegetacji powinien utrzymywać się na głębokości 40-60 cm. Na glebach próchnicznych, woda może znajdować się na głębokości 80 cm. Gleby suche o niskim poziomie wody gruntowej, gleby nisko położone zalewane wodą w okresie wegetacji oraz gleby o zbyt zwięzłym, nieprzepuszczalnym podłożu nie nadają się pod uprawę borówki. Borówka wysoka dobrze rośnie i plonuje na stanowiskach, które są osłonięte od wiatru, słoneczne i ciepłe. Krzewy w uprawie amatorskiej nie powinny być wysadzane w miejscach zacienianych, bowiem rośliny wtedy słabo rosną, a jagody są drobne, mało słodkie i późno dojrzewają.
Przed sadzeniem krzewów stosuje się nawozy mineralne w następujących dawkach: na 10 m2 powierzchni — 0,5 kg siarczanu amonowego, 0,5 kg 18% superfosfatu i 0,3 kg siarczanu potasu. Nawozy te należy wymieszać z wierzchnią warstwą gleby. Materiał szkółkarski jest dość drogi, dlatego przed zakupem należy sprawdzić ceny i jakość krzewów. Powinny one być 2—3-letnie, sprzedawane w pojemnikach z dobrze przerośniętą korzeniami bryłą ziemi. Rośliny bez pojemników mają najczęściej bardzo bogaty system korzeniowy lecz przy nieostrożnym transporcie, dołowaniu itd. mogą mieć przesuszone korzenie
1 wtedy zdarza się, że przyjęcia roślin są znacznie gorsze.
Wybierając na działkę odmiany borówki wysokiej należy brać pod uwagę ich porę dojrzewania. W zależności od odmiany — termin zbioru jagód przypada na lipiec, sierpień lub wrzesień.
Do najbardziej wartościowych należą z odmian wczesnych: Weymouth, Earli-blue, Patriot, Duke, Spartcii
Krzewy można wysadzać jesienią lub wiosną. Najlepszym terminem sadzenia jest wczesna wiosna. Szkółki jednak rozprowadzają materiał do nasadzeń już jesienią i wtedy oferta odmianowa jest znacznie bogatsza.
Jesienią krzewy należy wysadzić możliwie jak najwcześniej, aby rośliny zdążyły ukorzenić się do zimy. Ściółka pod krzewami zmniejsza ryzyko przemarznięcia korzeni podczas zimy. Rozstawa krzewów zależy od siły wzrostu odmiany i wynosi najczęściej 2,0 x 1,0—1,5 m. Bezpośrednio po wysadzeniu krzewy należy podlać wodą. Pierwsze cięcie krzewów borówki wykonujemy wiosną i zależy ono od wielkości roślin. Pędy roślin wysadzonych z dużą bryłą korzeniową i silnymi przyrostami nie muszą być przycinane. Jeśli wysadzone są rośliny ze słabym systemem korzeniowym i słabymi przyrostami — wiosną należy skrócić pędy o połowę.
Wiosną, gdy gleba jest jeszcze wilgotna, pod krzewami rozkłada się ściółkę. Najlepszym materiałem do tego celu jest rozdrobniona kora lub przekompostowane trociny sosnowe. Rozłożona warstwą 8-15 cm ściółka, ogranicza parowanie wody oraz hamuje kiełkowanie chwastów, zapobiega też wahaniom temperatury i ewentualnym uszkodzeniom mrozowym korzeni podczas zimy.
Podlewanie krzewów w okresie wegetacji wodą pochodzącą ze studni, stawów czy rzek należy ograniczyć do wyjątkowych przypadków na przykład długotrwałe) suszy. Woda pochodząca z tych ujęć posiada zwykle odczyn bliski obojętnego, a najczęściej Jest on zasadowy (pH powyżej 7). Częste podlewanie taką wodą może doprowadzić do zmiany odczynu gleby na niekorzystny dla borówki. Można natomiast do podlewania z powodzeniem wykorzystać wodę opadową (deszczówkę). W okresach bezdeszczowych krzewy podlewamy Jeden raz w tygodniu, dając około 10-15 I wody pod każdy krzew.
Przy uprawie borówki wysokiej najważniejszym składnikiem pokarmowym Jest azot. Zaleca się go stosować w postaci siarczanu amonowego lub saletry amonowej. W pierwszych trzech latach dawka siarczanu amonowego pod każdą roślinę powinna wynosić 30-50 g. Jeżeli do podłoża dodano trociny lub zastosowano ściółkę z trocin, to dawka azotu powinna być podwojona. Nawóz należy rozsypywać równomiernie na całą powierzchnię pod krzewem. Nie wolno sypać nawozu bezpośrednio na szyjkę korzeniową.
Wyznaczoną dawkę nawozu dzieli się zwykle na dwie równe części, z których pierwszą stosuje się na 3 tygodnie przed kwitnieniem, a drugą w połowie czerwca. Właściwie dobrana gleba oraz staranne jej przygotowanie gwarantuje powodzenie w uprawie tego atrakcyjnego gatunku na działce.